Masarap kumain... Lalo na kung libre...

Dahil sa Ronac kami kumain, sosyal mga tao, mga artsy-farsty na kilala ang lahat ng pintor na isinilang sa mundo, thespian o anumang may kinalaman sa sining at kultura. At ang Charlie’s kilalang-kilala dahil sa kanilang mga burger. At iyon ang kinain namin.

Black Angus Burger with Shrooms! Minsan lang naman ang ganito kaya subukan na natin ang rekomendasyon ng Spot.ph. Medyo sumobra nga lang ako rito dahil may fries pa. Lumobo tuloy tiyan ko pagkatapos. May burger nga, tapos mushroom pattie pa.

Fries na sinabaw. Mapapalaway ka tuwing tinitingnan mo.

Matapos na matapos kong kumain sa Firuz, nakakita na naman ako ng bagong milk tea…

Naakit lang ako dahil ang cute tingnan ng lugar. Presyo niya hindi nagkakalayo sa mga tulad ng Gong Cha at Serenitea. Bago umuwi, kumuha ako ng Oreo Milk Tea.

Sa nakikita niyo, sobrang simple pa ata tingnan ng lalagyanan nila. Soft opening pa lang kasi at sunod na linggo siguro yung talagang pagbukas nila. Sarap naman, mali nga lang dahil gatas nga tapos Oreo pa, muntik na tuloy mayari tiyan ko pauwi :|

Kebab na naman?! Wala tayong magagawa dito ako napadpad habang nag-iikot ng Marikina. Pero ang pinagkaiba nito, pinagmamalaki ng Firuz na siya lang ang Mediterranean na restoran sa buong Marikina (hindi kasama Mediterrasia dahil may halong Asyano yun). Simple itsura, pero ibang usapan na pagdating sa pagkain nila.

Nagsimula ang Firuz sa pagbebenta ng Shawarma lamang. Matatagpuan sa labas ang lutuan nito.

Ayan ang isa sa mga may-ari, si Bb. Carol, gumagamit ng kompyuter.

At habang hinahanda ang inyong ulam, puwede munang magbasa ng mga magasin nila ukol sa pagluluto at pagkain para lalo kang magutom.

At sa wakas! Dumating na ang Moroccan Lamb Pizza ko! Puwedeng-puwede na siya para sa P120. Yung pinakagusto ko rito yung sunflower seeds dahil ngayon lang ako nakatikim ng ganito. Pero kulang pa ‘to.

Yoghurt relish! Paliguan na ang ating pizza!

Masasabi ko lang ito ang pinakamasarap ng pizza na tinikman ko sa ganitong restoran. Mahilig na mahilig pa naman ako sa pizza. Panalo talaga yung sawsawan nila. Isa pang bagay nga pala na dapat ninyong malaman yung tagaluto nila nagtrabaho na rin sa isang Griyegong kainan sa Australia. Sulit sa bulsa, at alam mong masarap talaga ang kinakainan mo. Siguradong babalik pa ako rito para tikman ang iba pa nilang ulam.

May-ari nito galing Gitnang Asya kaya maaasahan ninyong tunay na pagkaing mula sa lugar na iyon ang makakain niyo rito. Libre pa wee-fee nila!

Sa mga gusto maging dragon diyan, may shisha sila.

Ito ang isa sa mga pinakamabili nilang pagkain, ang beef kebab. Yung pagkaluto naman katulad ng ibang mga restoran pero yung kanin nila yung talagang nagustuhan ko. Malambot, may halong tamis at alat at madaling kainin. Haba noh?

Sa mga madalas manood ng mga laro sa Araneta, siguro napansin niyo na ‘tong inuman. Pero sa totoo lang, kainan ‘to na may masasarap at abot-kayang ulam na estilong Kanluran.

Noong una, akala ko talaga galing ‘to Amerika tulad ng McDo dahil sa mga kwentong inilalahad ng mga placemat nila. Ganda ng disenyo sa loob, aakalain mo mula talagang Kanluran.

Bale, inorder ko ‘tong Beef Pot Roast nila. Mabigat sa tiyan, sakto lang sa bulsa dahil hindi masyadong mahal. May sawsawan sila bukod pa sa gravy na nakasalang na sa plato. At imbis na kanin, patatas. At hindi lang ito ang kinain ko…

Brownie a la Mode! Medyo busog na ko mula sa inulam ko at dapat kakain pa ako sa ibang lugar pero naging baboy ako at hiningi ko pa ‘to. Medyo mahal, P120 pero sakto lang naman yung lasa. Tamang tamis, at saktong palaman sa tiyan.

Kaya ang Butter Diner, hindi lang siya karaniwang inuman. Amerikanong restoran din siya na may mga ulam na maihahambing mo sa mga katulad ng Grams.

Hindi ako umiinom ng kape pero tuwing may kamiting ako sa Ortigas, parati ko silang pinapapunta sa CBTL. Dahil nakapwesto ito sa Atrium, medyo sosyal mga bumibili rito at tahimik ang lugar. Parati akong umo-order ng non-coffee ice blended na inumin tulad ng Pure Chocolate pati Vanilla.

Sukang-suka na siguro kayo sa dami ng milk tea noh? Parang yung yoghurt lang noon, sobrang lakas tapos malalaos din. Isang beses, nag-iikot lang ako ng New Manila tapos nakita ko ‘tong Naicha katabi ng isang talyer (parang Charlie’s sa Kapitolyo). Siguro balak nito habang inaasikaso ng tatay yung kotse, inom muna mga bata.

Nagsimula pala ang Naicha sa Olongapo. Karamihan ng kanilang mga tindahan matatagpuan sa Subic at may iilan din sa Maynila tulad nito, sa Katip at Fairview. Sinubukan ko ang Lemon Yakult nila at masarap naman yung lasa. Mga presyo niya tulad din ng mga Gong Cha at Chatime.

Napabili tuloy ako ng libro ng Spot.ph na may mga listahan kung ano ang mga pinakamasasarap na pagkain sa bawat kategorya at isa naman tungkol sa alak. Kung puwede nalang kainin yung mga litrato…

Sinabihan ako ng nanay ko ubusin na, eh di ubusin na natin. Isang minatamis mula sa bansang Italy, baliktad ang pagtanggal ko mula sa lalagyan ang panna cotta dahil nasa ilalim ang sawsawan. Ayan tuloy, sumabog :P 

Kaya malakas si Popeye.